Galeria Bezdomna w Opolu

W końcu września 2010 zapraszamy wszystkich fotografujących i miłośników fotografii na wystawę Galerii Bezdomnej w Opolu, w którym będziemy gościć po raz pierwszy. Opole zapewne kojarzy się głównie festiwalem piosenki, ale jest to malowniczo położone nad Odrą, warte odwiedzenia, jedno z najstarszych w Polsce miast.

miejsce wystawy
...Miejsce mamy w samym sercu miasta.
Wystawa odbędzie się w na ostatnim, czwartym piętrze modernistycznego budynku biurowego (Ruch) przy ul. Krakowskiej 38.
Krakowska to reprezentacyjna ulica Opola prowadząca od dworca kolejowego do rynku, a nasz budynek znajduje się mniej więcej w połowie jej długości.

rozkład jazdy

uwaga - plan spotkań uległ zmianie, oto aktualny rozkład zajęć:

naszej wystawie towarzyszyć będzie cykl spotkań o tematyce fotograficznej pod nazwą Tydzień Fotografii w Opolu.

piątek 24.09.2010
- godz. 18.00 Wernisaż wystawy "Pracownia Reportażu"
- godz. 19.00 Spotkanie z Witoldem Chojnackim
- godz. 20.00 Spotkanie z Piotrem Królem, fotoedytorem z agencji Forum, rozmowa o trudnej sztuce selekcji zdjęć, chętne osoby będą mogły skonsultować swoje prace.


sobota 25.09.2010
- godz. 11.00 - 17.00 wieszanie prac
- godz. 17.00 Spotkanie z Tomkiem Woźnym i Pawłem Łącznym, którzy opowiedzą o pracy przy reportażu na Haiti, nagrodzonym w konkursach Grand Press Photo oraz BZ WBK
- godz. 19.00 Wernisaż Galerii Bezdomnej
- godz. 19.30 Spotkanie z Natalią Dobryszycką, która pokaże i opowie o swoich fotoreportażach z Bośni, Serbii i Kosowa.
- godz. 20.30 Spotkanie z Filipem - godzĆwikiem i Adamem Lachem

niedziela, 26-09-2010
- wystawa czynna w godzinach 11.00 – 18.00
poniedziałek – środa, 27 – 29.09.2010
- wystawa czynna w godzinach 14.00 – 18.00

Zdejmowanie prac i demontaż wystawy we środę, 29.09.2010 od godz. 18 do 20.00


Jeśli ktoś nie będzie mógł przyjechać osobiście do Opola, a będzie chciał uczestniczyć w wystawie GB, może przesłać swoje prace do organizatora opolskiej wystawy:
Sławomir Mielnik
ul. Grunwaldzka 13/4
45-054 Opole
koniecznie z kopertą zwrotną i znaczkiem!

Do Sławka możecie też kierować wszelkie pytania dotyczące wystawy:
slawekmielnik@gmail.com

Zapraszamy!

"Available light is any damn light that is available.." W. Eugene Smith

Heh, do dziś myślałem że sa one w numerach od 00 do 5.
W paczce którą mam znalazłem z numerami -0,5 i -1.
Jak to rozumieć.?

Przymierzam się do kupna. Na co zwrócić uwagę przy zakupie? ma ktoś na sprzedanie?

no właśnie, rozjaśnijcie mi trochę w moim(co by tu nie mówić, pustym) łbie
wiem na razie, że to się pokrywa podłoże warstwą zabarwionej na RGB mąki ziemniaczanej- no i na to emulsję panchromatyczną, naświetla od podłoża- tak? chciałbym się w to pobawić, lecz nie wiem, czy mały obrazek to przeboleje-nie mam dostępu do czegoś większego, i prawdopodobnie miał nie będę ( chyba, że zdobędę jakimś cudem jakiegoś lubitela, czy starta gdzieś na rynku)
i tak sobie myślę, czy mógłbym to zrobić? chyba że guma?

Jak często tracicie wiarę w sens fotografii portretowej? Czy w ogóle pytacie siebie o to? Jedno jest pewne: że po opadnięciu szumu spowodowanego cyknięciem zdjęcia, wygaśnięciu emocji, zapomnieniu relacji z fotografowanym, utracie przyjaźni, wyblaknięciu grymasu, który dla nas znaczył wiele, zawsze -- nieodmiennie, bezlitośnie -- pozostaje tylko prostokąt lub kwadrat, który musi mówić sam za siebie. Czy w związku z tym sensem fotografii jest przekroczenie samego siebie i zrobienie z tego czworokąta majstersztyku w każdym milimetrze? Czy też zdjęcie jest tylko pewnym punktem przecięcia prostych czy styku krzywych stycznych, gdzie fotografujący i fotografowany przez chwilę czują ten sam dreszcz, a fotografia wynikowa jest równie ważna jak cały pozostały bieg tych linii i jak wzór na dążenie do?

Swędzą mnie te tematy i dlatego pytam. Sam nie potrafię dać oczywistej odpowiedzi, bo to jest trochę jak sześcian Neckera, raz widzę sprawę w tę stronę, a raz w drugą. Fotografując intensywnie, zdarza mi się utonąć i zapomnieć o celu; głowiąc się nad celem zdarza mi się odfrunąć i zapomnieć o fotografowaniu. Na myśl przychodzi też inny paradoks optyczny: słynne schody donikąd.

Jestem niestety coraz bardziej przekonany, że właśnie fotografowanie zmierza donikąd. Że jest tylko symptomem -- przejawem zwykłej ludzkiej tęsknoty za drugim człowiekiem, ale sama w sobie nic nie wnosi, nic nie leczy, nikomu nie pomaga. Taki wentyl dla niewyrażonych uczuć. Sztuka? Pewnie też, ale ilu jest fotografów artystów? Tych prawdziwych, nie samozwańczych? Pewnie jedna setna promila, reszta z nas to cykacze fotek. Piszę konkretnie o fotografii portretowej, bo przecież jasne, że fotografia dokumentalna, techniczna, reklamowa, reportażowa, pornograficzna, rentgenowska i inne utylitarne bronią się same. Jest jeszcze pejzażowa, ale ta być może byłaby łatwiejsza w analizie, jako że nie wymaga udziału drugiej osoby.

A jednak bierzemy te aparaty i cykamy zdjęcia osobom bliskim, dalszym, obcym. Pytanie na niedzielę: po jaką cholerę?

Post był edytowany 2010-09-19 13:24:14

czy do średniaków były robione teleobiektywy zwierciadlane? a może jakiś rubinar/mto kryje 6x6? ktoś coś wie?

Witam!

Wpadłem w szał Podkowińskiego i kasuję z dysku C co popadnie. Przyszedł czas na Photoshopa, bo ten bydlak zajmuje sromotne 217 MB. Pytanie: Jeśli potrzebuję lekkiego i niegłupiego programu do obróbki zdjęć (no, czasem jednak potrzebuję), to jaki mogę znaleźć w sieci?