Anna

Piękny, klasyczny kadr. Ania ma nieco wypalone obojczyki, a lewa strona jest trochę za ciasna, ale to drobiazgi. Na zdjęcie patrzę z przyjemnością.

Ladnie i ziarniscie

popieram taki kadr

A ja nie. Jakie masz uzasadnienie dla takiego kadru?

To trudne pytanie, bo coś co widzą oczy ciężko jest zamknąć w zasady. Nigdy nie chciałbym, żeby one wyznaczały twardo moje kadry, ale postaram się. Symetria, lewa strona jest odbiciem odwrotności prawej. Lewa zamknięta w chuście, bo inaczej musiałbym przeciąć oko albo na pół twarz. Ponieważ, aż tak radykalny nie jestem. Przesunąłem całość poza Twarz w lewo. Zamysł za chwilkę poniżej (muszę gimpa odpalić), ale nie bijcie, bo mocna wykracza poza ogólnie przyjęte normy. Ale chciałbym zaznaczyć, że portret jest dla mnie wciąż trudny w kompozycji.

Zasady kompozycji to dorobek setek pokoleń artystów.
Aby zasady łamać trzeba być cholernie dobrze przygotowanym.
Nigdy nie uda się taki zabieg z przypadku lub intuicji.
Wiem bo próbowałem. Myślałem, że mam talent i on wszystko załatwi.
Same porażki zaliczyłem.
Przestrzegam też przed poglądami, które z łamania zasad czynią nową zasadę.

Coś na ten kształt.



Tak bym chciał, ale cenie sobie zdanie innych dlatego przyhamowuje swoje żądze. Zresztą nikt nie lubi słów "bez sensu".

Myślę, że Twoja propozycja nie wnosi nic nowego do fotografii Widziałem już tysiące takich kadrów i jedynym ich uzasadnieniem było "bo chcę" Niestety, nie przekonałeś mnie, nadal nie widzę uzasadnienia.

Czy wszystko musi mieć uzasadnienie...? To już pytanie do Jacka

Nie szukasz, nie znajdziesz. Ważne, żeby myśleć, nie powtarzać. Widziałem, też sporo kadrów, które miały lepsze uzasadnienie, ale to mimo, że gorsze jest moje.

Ja bym raczej skupił się na oświetleniu, nie na kadrowaniu, chyba światło daje więcej możliwości.

Światła się uczę. I tak robię mocne postępy, jestem z nich zadowolony. Zawsze mam jakieś błędy, ale już nie takie jak kiedyś. Idzie ku dobremu.

...nie powtarzać !?
Powtarzać!!
Ale po najlepszych. Zobaczysz wtedy jak trudno jest się nawet zbliżyć.
To nauka w tempie przyspieszonym. Coś jak : "Jak zostać artystą w 10 lat".

Wiesz, ale ja mam naprawdę skromne wymagania. Znajomym na naszą klasę robię. Do artysty to się jedynie mogę zbliżyć na ulicy obok galerii przechodząc. Miejcie na mnie poprawkę, że ja dzieckiem aparatu cyfrowego jestem. Znaczy wszystko bym chciał od razu.

Wszystko się zgadza, mówię tylko aby od najlepszych się uczyć.
Pozostaje jeszcze kwestia którzy są najlepsi.
Aby to ocenić, niestety też trzeba popracować.
No i koło się zamyka.

To prawda, najśmieszniejsze jest to, że człowiek szybko zmienia tych "najlepszych" na coraz to lepszych. A ze swojego podwórka, to nawet wstyd się przyznać o jakim poziomie człowiek marzył. Gdy to osiągnął nagle okazało się, że to czym kiedyś gardził jest 1000 razy lepsze. Do wszystkiego trzeba dorosnąć.

Piękne.

naturalne takie