Tytuł: Ostatni bitels

Znajomy przysłał mi żebym zapoznał się z możliwościami konstruktorskimi FSC. Niestety prototyp poległ. A miał wtedy walory i znamiona europejskiego dostawczaka.

Miałem samochód Iveco o podobnej konstrukcji podwozia i nadwozia.

Kilka lat temu, w pewnej instytucji, dla której projektowałem kawałek procesu informatycznego, po lekturze przedstawionego projektu, jedna z decydentek zwróciła się do mnie z następującą prośbą: „Proszę pana, projekt jest zasadniczo zgodny z naszymi oczekiwaniami, ale czy moglibyśmy, przy okazji prowadzonych prac, nieco przebudować fragment innego procesu? Bo widzi Pan, na etapie jego wdrażania nie zachowaliśmy należytej komsomolskiej czujności…”.

Możliwe. A co do tematu to mniesię podoba. Straciłem rewolucyjną czujność.

U nas Żuk, w NRD Cuk a w Egipcie Ramzes. Nie wiem jak nazywali to w Kolumbii. Wersja węgierska miała na lewym słupku A wspawaną cienką rurkę. Do rurki wkładało się czerwoną chorągiewkę gdy na szosie pojazd robił za auto uprzywilejowane w ruchu drogowym. I mała uwaga. W Lublinie nie było fabryki, jedynie montownia, w której 15 000 ludzi montowało 15 000 samochodów rocznie.

Ale żuk to warszawa, a warszawa to pobieda, a pobieda to ford? I jesteśmy już w latach trzydziestych. A za 10 lat to będzie stulecie. Maszyna jak B52 a nawet lepiej. Bo nie dostaje czujników nahełmowych. Ba, hełmu nawet nie dali...

Kiedyś mi lewarek od biegów został w ręce w takim, znaczy innym, bo z budą, ale w takim. Akustyka wnętrza była też wypasiona.

Żuk. Tylko trzy, raczej mało.

I mało liter.

Na najlepsze. Koniec monochromii. Galerya odżyje bez galeryanina monochromatycznego.

ps. I nic o zdjęciu. Feljeton jednozdaniowy.

Mamy się przygotować na najgorsze?