wspominkowo

GomerPyle napisał(a):

Kotofob

MartaW napisał(a):

Ostatni taki obrazek w wykonaniu Luśki. Dziś właśnie odebrałem anioła po zabiegu ciach, ciach... Teraz będziemy jeździć na wspólne plenery bez ryzyka powrotu w większym składzie.

Piekna scenka domowo-rodzinna.Mam trzy osobiste i dwa podworkowe dochodzace,charakternie i inteligencjo ludzi przypominajace.Nie zgadzam sie,ze aportowac nie potrafio,kulke popierowo rzucam to one przynioso! a!

kot nie aportuje. na polowaniu bezużyteczny. koniec tematu.

implicite napisał(a): Niekiedy zastanawiam się, jak to jest być kotem. I na ogół do niczego mądrego nie dochodzę, a jak dochodzę to zapominam.

Nieprawda, że nie lubię domowników. Ja także potrafię kochać jak każde inne żywe stworzenie, ale nie bezkrytycznie. Kocham tylko tego, kto na to zasługuje. Uczuć swoich nie wyrażam w sposób głośny i teatralny.

Kto nie rozumie cichego mruczenia, ten nie jest godny, by inteligentne, rozumne i obdarzone dobrym smakiem zwierzęta przywiązywały się do niego. Kto nie potrafi w milczeniu siedzieć długo w jednym miejscu, ten nie jest wart mojego towarzystwa. Kto zawsze potrzebuje brawurowych pokazów, kto nie zadowala się prostym pięknem naturalnych ruchów, ten nigdy nie może zdobyć sympatii kota. Kto żąda ciągle czegoś nowego, kto ugania się za zmiennością, za emocją, kto nie lubi spokoju, równowagi, stałości, komu wydaje się, że prawo egzystencji trzeba zawsze udokumentować czynami, kto nie widzi piękna w zadumie, ten nigdy nie będzie miał wiernego kota. Kto goni za pozornymi radościami życia do tego kot odwróci się plecami. Człowiek, którego kochają koty, nie może być człowiekiem bezwartościowym.
- Gyorgy Balint

Niekiedy zastanawiam się, jak to jest być kotem. I na ogół do niczego mądrego nie dochodzę, a jak dochodzę to zapominam.