widoczek spacerowy
z cyklu: subiektywne spacery potatrzańskie, czerwiec 2016; aparat: Mamiya RB67 Pro-S, obiektyw: Mamiya-Sekor 1:4.5, f=90 mm, ze statywu, czas 1/250 sek., f16.0, ISO 160 (Ilford HP5+ ""świecony"" na ISO 160), wywołanie negatywu i opracowanie obrazu: obróbka własna (Rodinal: 1+25, 6 min.)
Komentarze 9
Tu masz kolejną wersję - bez żadnych (symulowanych) filtrów.
I właśnie to zdjęcie pasuje mi najbardziej
(a jak pod słońce, to i tak świetnie)
poza wszystkim - zdjęcie robione w kierunku południowym w godzinach południowych. Nie napisałem, że robione \"pod Słońce\", ale prawie.
Nawet na zdjęciu wyjściowym - \"czarna dziura\" - w skali obrazka wyświetlanego na monitorze rzeczywiście jest najciemniejszym elementem obrazu.
Tu masz kolejną wersję - bez żadnych (symulowanych) filtrów.
A tu masz powiększenie - tejże \"czarnej dziury\".
\"Obrobione\" dokładnie tak samo jak całe zdjęcie. Na poziomie RAW-u - czyli pomiędzy negatywem - a pozytywem. Specjalnie zostawiłem z prawej czarny pasek - to negatyw poza obrazem.
masz coś na myśli?
To trudno ocenić z prezentowanych zdjęć (skalowanie i kompresja .jpg).
Nakładają się dwa efekty:
1. pomiaru światła padającego (zamiast odbitego)
2. przefotografowania cyfrowego i obróbki własnej.
Moim zdaniem do scen krajobrazowych lepiej pasuje pomiar TTL.
Przefotografowanie cyfrowe odpowiada za czarne dziury, a ow za przepały.
O szczegółach mogłbym mówić po poznaniu kolejnych kroków procesu.
A tak wogóle, to bardzo fajna scena i zdjęcie
Filtr ciemno-czerwony i zostajesz czmielkiem gór!
masz coś takiego na myśli?