Tytuł:

Dostrzegłem głębię.

kotka widzę...

epoxy1 napisał(a): Zdjęcie ma duchowy wymiar.

Czyli prościej jest do duszy.

"Tak wydaje mnie się, że giętkość umysłu często zamienia się w zwykłe wygibasy"

Mietek, nauczyciel zawodu w ZSP Stawki 14, Powstaniec Warszawski, Więzień Dachau, ojciec fajnej córki (jak sam mówił), dobry człowiek, magister pedagogiki.
Kolega często trafia na cudze wygibasy?
Mam szacunek dla myśli wolnej i nieskrępowanej (u prostaczków), oraz takiż sam szacunek dla rasowej sztuki myślenia popartej wiedzą i doświadczeniem-z delikatną dozą empatii dla ludzkich słabości w obrębie pojmowania świata-takiego jakim jest.
Dlatego podoba mnie się koncept Kolegi, bo zmusił mnie do zastanowienia nad sobą.
Zdjęcie ma duchowy wymiar.

epoxy1 napisał: Stać na popękanym lodzie i tak myśleć... Brawura.

To prawda. Baudrillard pisał, że kiedy stąpamy po kruchym lodzie, jedynym ratunkiem jest szybkość.

"w ciszy mikroskali puste oczy, a za oknem zbyt mocno dziś wieje; mówiono już tak wiele o lewitacji; przy pełnych kieszeniach.."
Stać na popękanym lodzie i tak myśleć... Brawura.

Ja bym to ujął tak: galaktyka niepewności.

A w innym serwisie tak mi to skomentowano: "w ciszy mikroskali puste oczy, a za oknem zbyt mocno dziś wieje; mówiono już tak wiele o lewitacji; przy pełnych kieszeniach.."

Dokładnie to myślałem, kiedy robiłem to zdjęcie.

Bardziej poetycko bym to ujął.
Efekt wady technicznej lodu.

Spadający śnieg?

Pierun dupnal w szczypiorek ?

Tylko bez przesady!