Tytuł:

Van Gogh też miał z żółtym sufitem ;]

brunon1125 napisał(a): ...Dobre jest.

Zgadzam się Tylko nie idźmy za daleko - też miałem swoją zaszczaną bramę i za nią nie tęsknię. Ale takie kadry wzbudzają we mnie ciepłe uczucia, może to jakiś rodzaj sentymentu

brunon1125 napisał(a): "(...)...w sumie o zaszczanej bramie, jakich wiele...(...)"

Jak na typową bramę to bym powiedział że panuje tam czystość i porządek
Fajny fot

Fajnie. Dyskutujemy w sumie o mało znaczącym miejscu, w sumie o zaszczanej bramie, jakich wiele, pewnie, nie zgadzam się z ową rzeczywistością i pewnie uzurpuję sobie prawo do oceny i zmiany nawyków mieszkańców tematu. Zgodzę się, to swojski klimat, i brakuje mi go_jego / teraz mieszkam w zwanym cywilizowanym miejscu, do niedawna w starej kamienicy, w której przedstawiony widok był normą, kiedyś mi to przeszkadzało, teraz mi tego brakuje, szczególnie, gdy kulturalny cham nie wiec co to " dzień dobry"/ zatem wiwat " radość nagrobków".
Przecież miało być o zdjęciach. Dobre jest.

brunon1125 napisał(a): Nasuwa się pytanie; dlaczego zachwyca nas ludzki syf, przecież nikt z nas nie chciałby / chyba / mieszkać w podobnej kamienicy-bramie, a jednak zachwyca...

To nie syf, to swojskie klimaty. Podejrzewam, że duża część obserwatorów w przeszłości (na przykład parędziesiąt lat temu) miała codzienną styczność z takim otoczeniem lub wychowaywała się w nim. To oswojony widok i w dodatku poukładany. Blichtr szklanych osiedli z ochroną jest mi obcy, może wzbudzać ciekawość, ale bez większych emocji...

brunon1125 napisał: o abstrakcji mówić można, czym ona? Radość z niczego!

Nie. To intelektualny ogląd świata.

brunon1125 napisał: De gustibis non disputende est.

Wręcz przeciwnie. To różnica jest podstawą dyskusji. Z całym szacunkiem dla antycznego autora, palnął głupstwo, przez wieki bezmyślnie powtarzane.

o abstrakcji mówić można, czym ona? Radość z niczego! Często widuję piękne modelki na tle ludzkiego śmietnika, niby konfrontacja? Pięknie pokazać jest piękno na tle piękna może na tle piekła? De gustibis non disputende est.

Fajny kadr, przyciąłbym jednak trochę i z góry i z dołu - lubię łapać kwintesencję.
Po oczach kolor daje

To nie syf nas zachwyca na zdjęciu, ani tym bardziej "szczerość" (czego: zdjęcia? Syfu?). Tu został przekształcony w porządek estetyczny, czyli w pewną abstrakcję. Wydatnie pomogło w tym zapośredniczenie w postaci zdjęcia. Rzeczony syf, doświadczany naocznie, raczej nie budziłby w Autorze pytania zachwytu.

Jest coś na rzeczy. Kiedyś przeczytałem książkę Juliana Kawalca" Radość nagrobków", i była tam radość, w sumie nie powinna, jednak szczerze. Może to słowo winno być kluczem, nie wytrychem.

brunon1125 napisał(a): dlaczego zachwyca nas ludzki syf.

Bo syf ludzki jest szczery. Nie widziałem nigdy szczerej elegancji.

dobre foto. brakuje B&W, tak by mi się podobało bardziej. Nasuwa się pytanie; dlaczego zachwyca nas ludzki syf, przecież nikt z nas nie chciałby / chyba / mieszkać w podobnej kamienicy-bramie, a jednak zachwyca. Czyżby współczesny model estetyki to tylko sugestia i autosugestia. Dlaczego lubię syf klatek, bram, etc?
Może to tęsknota za tym czego nie mamy? bo nas nie stać? Albo bezpiecznie jest spojrzeć na zdjęcie bez konsekwencji egzystencji na planie. Taka refleksja naszła mnie przed snem nocnym niekoniecznie mocnym.

Motocykle i rowery kojarzą mi się z przestrzenią.
Kanapa z rozpustą, więc nie wspominałem.

DAAD napisał(a): Dwa motocykle i rower

...i kanapa!
Edit: Eleroo mnie ubiegła

I kanapa. kanapa robi fotę.

Ależ hipsterski sufit

Dwa motocykle i rower, to będzie przebój.