loneliness

Możliwe że lepiej się nie da, nie mniej framuga gilotynująca bohatera zdjęcia mi nie pasi

"otwarte" (zapraszające gości) okno jest tu bardzo ważnym elementem obrazu i IMO nie da się tego lepiej skomponować aby człowiek był wpisany w okno

Za gongiem, obraz nie opowiada tego co opis sugeruje, z mojej strony to nie pasuje mi sposób w jaki wkomponowałeś głowę we framugę okna - wiem że to takie czepianie, ale mi to przeszkadza

zacne

bardzo lubię takie zwyczajne zdjęcia o niezwykłych ludziach

w oknie stoi czyis duch i jara szluga.

ta ławka jest w pełni wykorzystana jako rekwizyt :p

Masz rację, starośc i zamyslenie to jeszcze nie jest samotnośc. A przecież masz tu MZ nie w pelni wykorzystany, wrecz oczywisty rekwizyt - puste krzesło.

no nie jest łatwo oddać samotność

Nie jestem, ale mam zamiar byc. Bo nastrój optymistyczny stanie sie czasem teraźniejszym dokonanym, jak tylko otworzę lodówkę

Powiem Ci szczerze, że o ile portret taki, do jakich przyzwyczaiłeś, to samotności nie widać. Może i dobrze, że czasem są opisy.
A tak przy okazji, dostałem zerowy numer „Pozytywu” (dzięki uprzejmości Sławka Olzackiego) i oglądam zdjęcia z australijskiego archiwum policyjnego z lat 30-tych. Palce lizać, jak po latach się fantastycznie takie rzeczy odbiera. Twoje portrety też się będą do takich zaliczać ...

gongu, a Ty po ilu piwach już jesteś?

Fota OK, ale MZ nie oddaje ani tytułu, ani historii. Co bys powiedział na tytuł Waiting for i opis typu: Helmut na jesienne wakacje wynajął maly domek na wsi. Czeka na powrót Hansa, swojego o 30 lat młodszego partnera, który na rowerze pojechał po ulubione piwo Helmuta.

Fajne jest.