Dolina Szyszyny cd

Pozytywnie odbieram to zdjęcie.

Już kiedyś na AT pisałem, że mam świadomość jak trudno jest znaleźć dobry motyw w środku lasu. Osobiście unikam takich zdjęć, raczej kręcę się na granicy lasu.

Za dużo tu linii w różnych kierunkach które utrudniają mi odbiór tego zdjęcia. Mój wzrok chodzi po całym kadrze szukając tego co jest ważne. Brak mi tu głównego punku który zatrzyma moje oczy na dłużej.

gogo120 napisał(a): Już kiedyś na AT pisałem, że mam świadomość jak trudno jest znaleźć dobry motyw w środku lasu. Osobiście unikam takich zdjęć, raczej kręcę się na granicy lasu. [ciach]

Krajobraz wewnątrzleśny taki właśnie jest: pełen niespodzianek i sprzeczności. Ale z chaosu podszytu wyrasta harmonia drzew rosnących ku słońcu.

Masz rację ale tu powinniśmy zadać sobie pytanie czy ja robiąc zdjęcie dokumentuję rzeczywistość czy przedstawiam swoje odczucia które towarzyszą mi kiedy patrzę na daną scenę? Jeśli chcę pokazać jak wygląda las to O.K. ale jeśli to drugie, to muszę te emocje umieć przekazać innym. Jak? Np. eliminując z obrazu elementy które rozpraszają, przekazać tylko esencję. Najtrudniej jest przenieść to co nas przyciąga przy patrzeniu na coś na obraz.

I tego się tu wspólnie uczymy, jeden drugiego, jeden od drugiego.



Wiesz dlaczego Keraltok pokazuje nam zdjęcia?

Żeby sprawdzić czy to co spłodził na nas działa? Czy umiał przenieść energię którą czuł patrząc na scenę na obraz fotograficzny.

gogo120 napisał(a): Masz rację ale tu powinniśmy zadać sobie pytanie czy ja robiąc zdjęcie dokumentuję rzeczywistość czy przedstawiam swoje odczucia które towarzyszą mi kiedy patrzę na daną scenę? Jeśli chcę pokazać jak wygląda las to O.K. ale jeśli to drugie, to muszę te emocje umieć przekazać innym. Jak? Np. eliminując z obrazu elementy które rozpraszają, przekazać tylko esencję. Najtrudniej jest przenieść to co nas przyciąga przy patrzeniu na coś na obraz. I tego się tu wspólnie uczymy, jeden drugiego, jeden od drugiego. Wiesz dlaczego Keraltok pokazuje nam zdjęcia? Żeby sprawdzić czy to co spłodził na nas działa?

Cała prawda o fotografii.

Gogo to może ja Ci coś podpowiem, patrz na zdjęcie i przypomnij sobie zapach lasu liściastego. Butwiejące liście, zapach grzybów i sto innych zapachów.

Może nie zadziała bo to nie Twój dzień percepcji.

Mnie się podoba, w moim stylu.

Świetnym przykładem fotografii ekspresyjnej, wyrażającej uczucia są zdjęcia Ragnaroka.
On pokazuje zdjęcia z miasta, budynki, bramy, przejścia itd. które w ogóle na mnie nie działają i pokazuje takie odjechane "światy" które nie mają odniesienia w rzeczywistości, oczywiście tylko pozornie, i to mnie porusza.

To prawda parę zdjęć Trzeciego mnie też porusza, ale bez przesady nie wszystkie.

Daad napisał: "Może nie zadziała bo to nie Twój dzień percepcji."



Jak najbardziej tak może też być, milknę już.
Ostudziłeś mnie, dzięki.

gogo120 napisał(a): Ostudziłeś mnie, dzięki.

Odniosłem jak zwykle odwrotny skutek do oczekiwanego.
Milknę zatem na czas jakiś.

gogo120 napisał(a): Jak najbardziej tak może też być, milknę już. Ostudziłeś mnie, dzięki.

ależ nie rób tego!
może rzeczywiście trochę za dużo na tym zdjęciu. A może tak:

Moim zdaniem za duży format a co za tym idzie mała mobilność aparatu, w środku lasu w zupełności wystarcza mobilny średni format (lub nawet dobry maluch) pozwalający na odszukanie ciekawego kąta spojrzenia i wykonanie kilku przyłożeń pozwalających w postprodukcji wybrać ten najlepszy kadr. Inaczej czeka nas snobistyczny przerost formy nad treścią i dyskusyjność walorów kadru.

Zaproponowany kwadrat ciekawszy.

Jest takie ćwiczenie, połóż kalkę na zdjęcie i naszkicuj główne elementy kadru.

W tym przypadku wyjdzie Ci coś podobnego:









Moim zdaniem to chaos ale ja nie narzucam mojego widzenia innym, wyraziłem tylko moje zdanie.

Powiecie że to "sztywne zasady" które w dziedzinie fotografii jak i innych formach sztuki, bo fotografia może być niewątpliwie sztuką, można łamać.

Jeśli ktoś chce iść inną drogą, wolna wola.

gogo120 napisał(a): Jest takie ćwiczenie, połóż kalkę na zdjęcie i naszkicuj główne elementy kadru. [ciach] Moim zdaniem to chaos ale ja nie narzucam mojego widzenia innym, wyraziłem tylko moje zdanie. Powiecie że to 'sztywne zasady' które w dziedzinie fotografii jak i innych formach sztuki, bo fotografia może być niewątpliwie sztuką, można łamać. Jeśli ktoś chce iść inną drogą, wolna wola.

Piła motorowa? czy zrezygnować ze zdjęcia? Oto dylemat wg gogo.
Wg mnie należało zrobić i pokazać, co też keraltok uczynił. Dyskusja - mimo, że każdy (?) pozostanie przy swoim zdaniu - bardzo cenna.
A on tylko siedzi na fotelu i patrzy...

Popatrzcie na Basquiata - ten to dopiero chaotyczny był.

Mnie Gogo przekonał, ściąć i przewrócić te dalsze drzewa. Dodatkowo przemawia do mnie fakt iż zakupiłem nowe łańcuchy do swojej Makity.

zladygin napisał(a): A on tylko siedzi na fotelu i patrzy...

Dokładnie tak, bo o to mu chodziło. Dostał co chciał.

Pozdrawiam Wszystkich biorących udział w dyskusji.

Co prawda zdarza mi się ciąć do kadru, ale mniejsze elementy, jednakowoż mały sekator to wyposażenie mej torby foto.