Tytuł: Autoportret z Muzą

No Myslovitz jak się patrzy (patrz też mój pierwszy komentarz).

trzy razy tak panie popiołek czy qliver. często waćpan to pisuje, nomen omen, ale uzasadnij chociaż jedno. technicznie daję cztery minus w starej skali szkolnej. a może trzy plus. i nie jest to hejt. muza z goła dupą a autor zapewnia że to codzienny prochowiec. zasadniczo nie mam problemów z nagością, spędzałem wakacje w ddr. ale do muzy innego podejścia trzeba. to wygląda raczej na oswojenie towaru z dużym dziwnym aparatem. a będę w vouge? no pewnie. nie mam problemów moralnych, jako zagorzały antychryst, ale muza w tytule? dalej inspiruje, czy wiatr pognał...nie jest to krytyka ni zdjęcia, aczkolwiek piewcom powyżej polecam ogólnodostępne galerie w necie, ale pytanie o prawdziwość tytułu

Piękno zapisane w bitach kodu.

Obecność aparatu jest praktycznie nieunikniona, bo to autoportret w lustrze
I faktycznie ładnie Panowie odczytali podtekst aparatu, liczyłem, że jest subtelniej ukryty

Joy Division

Zgadzam się z przedmówcą- rola aparatu jest tutaj przynajmniej dwuznaczna
Podoba mi się!

P.S. przeczyściłbym trochę negatyw przed prezentacją.

Ja ten aparat odbieram trochę perwersyjnie, jako ten...no...ekwiwalent męskości Ona tak czule dotyka obiektywu...W każdym razie kadr działa na zmysły.

DAAD napisał(a): studhent napisał(a): wszystko fajnie, ale po cholerę ten aparat na pierwszym planie Bo to galeria aparatów tradycyjnych.

Czyli duży aparat na pierwszym planie jest najważniejszy bo potwierdza, że zdjęcie zrobiono na kliszy

studhent napisał(a): wszystko fajnie, ale po cholerę ten aparat na pierwszym planie

Bo to galeria aparatów tradycyjnych.

wszystko fajnie, ale po cholerę ten aparat na pierwszym planie

jest fajne, ponętne, erotyczne...jakby autor zegnał się, opuszczał ją

3 x TAK

Diabelnie dobre są Twoje akty.

Autorze Ty to potrafisz i wiesz do czego służy aparat fotograficzny

Hm... Naprawdę świetne!

Hmmm...
Ma opinia nie była negująca, a wręcz przeciwnie, kreacja przy zdjęciu tego typu jest wskazana - w końcu jakoś się przedstawiamy...
Prawda to pojęcie względne, a teatr to życie w pigułce jak stare seriale obyczajowe...

Mnie się podoba jak najbardziej.

Wystrój wnętrza jest zastany, a ja w tym prochowcu chodzę na co dzień - zero teatru, 100% prawdziwości.

Okno, motyle, nagość kobiety i prochowiec - symbolizm w pełni.