Fara

Libię całą serię

Nie, nie mylisz sie, a sluszny jest Twoj wywod.
Ten problem dotyczy kazdego aparatu otworkowego (i nie tylko) o bardzo szerokim kacie. Po to wlasnie wymyslono centerfiltry, zeby te roznice w naswietleniu ekspozycji (czyli po prostu winiete) zlikwidowac. No i pewnie po to, zeby potencjalny kupiec dostawal spazmow, widzac, ile taki centerfilter kosztuje.

Twoja analiza dotyczy jednak dosc niewielkiej odleglosci miedzy plaszczyzna negatywu a dziurka. Gdyby te odleglosc zwiekszyc, to roznica obu porownanych przez Ciebie odleglosci (tej od srodka i tej od naroznikow) bylaby mniejsza. Mniejszy bylby kat, mniejszy bylby i problem. Faktycznie, przy zachowaniu tego kata, samo podniesienie czolowki nastreczaloby nowych klopotow. Mysle, ze daloby sie jednak znalezc zdrowy kompromis miedzy szeroka rozwartoscia kata a wzglednym brakiem winiety.
Zreszta pomysl nie jest moj, takie aparaty otworkowe z podniesiona czolowka oczywiscie istnieja.

No ale Mirek pisze, ze tak chcial, wiec to zamyka temat.
:-)

janus napisał(a): Nie myslales, Mirku, o zrobieniu aparatu otworkowego z podniesiona czolowka? Do architektury ma to chyba sens. Nie kazdy w koncu nosi ze soba drabine.

Przy takich ujęciach drabina jest zbędna. To było wykonane z podłoża. Odległość między czołówka a negatywem wynosi 40mm przy tym formacie, więc przesunięcie nawet znaczne ma mały wpływ na perspektywę , natomiast zapracuje nierówną winietą co da nam zupełnie inny obraz. Zwiększenie odległości a co za tym idzie zmniejszenie kąta widzenia obiektywu nie interesuje mnie ponieważ są do tego klasyczne obiektywy. Jeżeli otworek, to z takim przerysowaniem.

janus napisał(a): Nie rozumiem obiekcji. Jaka korekte naswietlania masz na mysli? I jakie nierownomierne rozlozenie ekspozycji?

Zastrzegam, że mogę się mylić. I to grubo. Ale...

Oświetlenie spada wraz z odległością. I to w dodatku nie liniowo tylko w kwadracie o ile mnie pamięć nie myli. W przypadku korpusów sztywnych z jasnymi obiektywami nie nma to aż takiego znaczenia, bo otwór względny (nawet jeśli mocno przymknięty) pozwala na stosunkowo równomierne rozchodzenie się światła po obszarze klatki... ale (i tu zaczynam swoje - możliwe, że niezbyt słuszne - dywagacje)

W przypadku otworkowców sprawa ma się już mniej różowo. Rozpatrzmy to na przykłądzie:
Odległość otworka (powiedzmy 0,2 mm) do samego środka kadru wynosi (powiedzmy) 30 mm. Jeżeli rozmawiamy o formacie 6x6, to odległość od otworka do naroża kadru wynosi już ok. 52mm. I teraz obie wartości podnosimy do kwadratu. Różnica pomiędzy światłem "dolatującym" do centrum kadru, a "dolatującym" do naroża jest trzykrotna (stąd, tak lubiana przez nas wszystkich pinholowa winietka). Ale mając ustalone dane (dla przyjetych przez nas założeń ogniskowa wynosi ok. f/160) możemy sobie sprawnie ustalać ekspozycję wiedząc, że w środku będzie jaśniej, a dookoła ciemniej. No ale co zrobimy jeśli otworek przesuniemy względem klatki o (powiedzmy) 2 cm do góry. Klatka na wysokości otworka będzie oświetlona tak, jak wcześniej centrum kadru, ale co się będzie działo na "dole" klatki? Mroki średniowiecza - bo odległość znacznie wzrośnie i w dodatku będzie to wzrost w kwadracie.


...chyba.

Nie rozumiem obiekcji.
Jaka korekte naswietlania masz na mysli?
I jakie nierownomierne rozlozenie ekspozycji?

Pole obrazowe, polem obrazowym, ale czy nie trzeba by przy podniesionej czołówce uwzględniać już korekty naświetlania w przypadku otworkowca? I czy nierównomierne rozłożenie ekspozycji na obszarze klatki wyglądało by ładnie.

Nie myslales, Mirku, o zrobieniu aparatu otworkowego z podniesiona czolowka?
Do architektury ma to chyba sens. Nie kazdy w koncu nosi ze soba drabine.

Super.