Plażowe potyczki

moim zdaniem dorabianie strzałek i ideologii jest kpiną w żywe oczy, co nie zmienia faktu, że jednak wolę taki kadr a nie inny, nie tylko do golizny, ale i do przestrzeni odzianej w kamienie, sztukaterie i barierki zdobne w tralki. zdjęcia są niczego sobie, chociaż widziałbym je inaczej. każdy by je widział inaczej, a gdyby było inaczej, świat byłby nudny (jak prostokąt). bynajmniej.
pan Tralaliński

Temat jest dlugi jak diabli ogon (ten, co zakryl wezyk Malczera) i trudny jak rozstrzygniecie przewagi Swiat B.N. nad swietami W.

Z calej strony, Piotrusiu, jedno zdjecie uznalbym za dobrze skomponowane (http://www.fotografiewimvanvelzen.nl/landscape-etive07large.htm), reszta to moim zdaniem jakas kmina i dorobiona ideologia. Ale obiecuje jeszcze przyjrzec sie tym kolkom i strzalkom, co to pan pozakreslal, a jesli mnie przekonaja, to wroce tu skruszony i przeprosze.

Kwadrat jest dobry na pustyni albo przy innych bardzo purystycznych obiektach. A to dlatego, ze niebo wyskakuje za duze i odbiega golizna od zbytniego zageszczenia elementow na ziemi. W prostokacie nie masz tego problemu. Mam nadzieje, ze rozumiecie, o co mi chodzi, bo sie troche spiesze. Smacznego!

na temat trudności komponowania w kwadracie nic nie wiem, gdyż osobiście mam problemy z prostokątem, choć się staram. ale możliwe, że mię się zdaje, bo nie jadłem kolacji, ale za to zjadłem podwójne śniadanie.

przepraszam, coś mię się pokiełbasiło.

Tak sobie myślę, że następną rolkę zrobię pejzażu i zobaczę jak to jest. Faktem jest, jedyną rzeczą jaka mnie wstrzymuje to chwilowy brak złączki do statywu, żeby ciut dłuższe czasy wykorzystać. Nie wspomnę, że wężyk diabli ogonem nakryli i nie mogę go znaleźć. Jak znajdę to zaszaleję ...

Oczywiscie, wszystko jest kwestia praktyki, a zdolnosci przystosowawcze czlowieka sa nie do przecenienia. Wiec poradzisz sobie. Ja mowilem tylko o obiektywnie mniejszych mozliwosciach komponowania w kwadracie, czego chyba kwestionowac nie bedziemy, prawda, Rbicie?

Zreszta Twoja zalaczona Szkocja leci az milo (to juz do Piotrusia). Jesli dazymy do perfekcji i ksztaltow matematycznie "idealnych", to proponuje wycinanie zdjec w koleczko. Jesli sie nam dana fotografia nie spodoba, zawsze bedziemy wowczas mogli porzucac nia sobie z przyjaciolmi w parku.

Bardzo sympatyczny artykuł o pięciokątnych prostokątach. Szczególnie ten fragment mówiący o sprawianiu przyjemności wydawcom. Resztę wieczorkiem sobie przy czymś smakowitym poczytam ...

prostokąt jest nudny, to tylko nieudana wersja kwadratu. moim zdaniem powinny być kwadratowe małe obrazki. jako wielbiciel kwadratu, swoim zwyczajem wkleję Kwadratową Szkocję, voila! http://www.fotografiewimvanvelzen.nl/publication02.htm

Janus, myślę że wszystko jest kwestią praktyki. Prawdą jest, że o "dobry" kwadrat trudno, ale trzeba pamiętać, że wychowani jesteśmy właśnie na prostokątach (mam na myśli kino, TV). W przypadku kwadratu musi nastąpić pewne przewartościowanie formatu, ale zapewne po paru filmach zacznę widzieć inaczej. Inaczej, czyli inaczej zacznę widzieć kompozycję. Średni format (Lubitel) ostatni raz miałem w rękach 20 lat temu, więc pewne rzeczy, nawet jeśli je znałem, umknęły z czasem i muszę się ich znowu nauczyć. Ale... to całkiem miła nauka, chociaż czasem bolesna finansowo, bo tylko 12-klatkowa ...

całkiem imponująca galeria panie Malczerpozwiedzam sobie troche...

He, he, zgadza sie. Stad moj wybor padl rowniez na format 2:3, choc faktycznie, na projektorze to sobie tego raczej nie puszcze.
Kwadrat jest bardzo trudny, a czasami nawet nudny i niewdzieczny. Trudno w kwadracie uzyskac te dynamike, co w 2:3, nawet jesli sie zastosuje bardzo szeroki kat. No, ale taki obiektyw przeklada sie z kolei na grubosc portfela.
Kwadrat ladnie wypada w pinholach. Tego chcialbym na pewno kiedys sprobowac. Ale poza tym o dobre zdjecie w tym formacie jest bardzo trudno. Moim zdaniem, oczywiscie.

Dlaczego ze wszystkim nie przechodzę na średni? Hm, może z czasem. Na razie mały obrazek (jeśli chodzi o pejzaż) ma przewagę z powodu możliwości wyświetlania slajdów na ścianie. Wprawdzie ta przyjemność trochę zamarła, ale zauważyłem, że powraca pomału.
Natomiast jeśli chodzi o portrety to plastyki średniego na razie nic nie pobije (nie mówię o sprzęcie poza moimi możliwościami finansowymi). Tak więc większość przyczyn jest dość prozaiczna, ale też jest i druga strona medalu. Format 2:3 nadal należy do moich ulubionych. Pejzaż w kwadracie to całkiem inna filozofia, prawda? ...

A ja tak bunczucznie zapytam o cos, co sie samorzutnie cisnie: Dlaczego nie przechodzisz na sredni format? Pomijam oczywiste wzgledy, jak na przyklad brak sprzetu, jego waga itd. Czy wolisz maly obrazek z jakichs szczegolnych powodow? Pozdrawiam!

Sorki, w opis wkradł się błąd. Film to Fuji PRO400H. Poprawiłem ...

To jest skanowane na Epsonie 4990 (płaszczak, nie mój niestety) za pomocą Silverfasta, chociaż po wymianie poglądów z Ito, spróbowałem też EpsonScanem i w zasadzie nie ma różnicy. Silverfast daje chyba większą „manualną” kontrolę i pozwala na wybór filmu, a program Epsona wykrywa maskę automatycznie. Ja wolę sam to ustawiać ...

a powiesz jeszcze jak te cacka skanujesz??

Kalejnar jest ciężki to fakt; ma ten feler, że jedną ręką się nie da zrobić wszystkiego, ale cacka za grube mara do cyfrówek mogą się schować.
No i jeszcze jedno. Jak tu nie kochać analoga? Przeciętny posiadacz wypasionego cyfraka będzie miał w tej sytuacji kompletnie wyjarane, dziurawe niebo, a ja nadal mam kolor, bez polara na czułym, 400, filmie ...

ech , zeby ten kalejnar nie był tak pierońsko ciężki
pomijając modela ( czy to ito? zartuję , wiem ,ze nie ) muszę powiedzieć ,ze fota została zrobiona w przecudnych okolicznosciach przyrody

fajnie wyszło , bardzo naturalnie.

To muszę tego fuji spróbowac.

Negatyw jest fantastyczny. Górna półka.
Na razie nie przesiadam się. Pejzaż nadal na małym obrazku, ale chcę trochę portretów porobić, a w nich średni jest nie do zastąpienia ...