zrobione w ubiegły weekend minoltą dynax 5 na superii 200 ze wszystkich samców moczarowych spotkanych przez nas tego dnia, ten był najpiękniej wybarwiony, w dodatku jako jedyny czule przytulony do swojej kobiety;}
Widoczność zdjęcia
Zdjęcie jest widoczne dla wszystkich.
Udostępnianie w mediach społecznościowych
Autor zezwala na udostępnianie tego zdjęcia w mediach społecznościowych.
Komentarze 27
no wiesz co...
chodziło mi o żaby - zdjęcie jak najbardziej fajne
no własnie , jak żaby można nazwać ohydą ?
Tak kontrastowe - w ciepłym uścisku zimnokrwistego stworzenia.
Andrzeju, Ty wiesz, że znacznie lepiej prezentują się w niebieskiej wodzie, niż w bałaganie suchych traw
Pewnie wspominasz moją żabkę ?
No tak, ale moja żabka jest tylko fotografią "obiektu".
Twoje żabki, są fotografią wydarzenia - a to wielka różnica in plus.
Starałem się kiedyś robić im zdjęcia, ale nigdy nie były nawet przyzwoite.
Piękne. Uwielbiam żaby. Te są wyjątkowo prześliczne.
Starałem się kiedyś robić im zdjęcia, ale nigdy nie były nawet przyzwoite.
Mój kumpel fotografuje takie robale - np. do żab dorzuca kostki lodu i pozują spokojnie w garnku...
Mój kumpel fotografuje takie robale - np. do żab dorzuca kostki lodu i pozują spokojnie w garnku...
Ja spiętrzałem wodę w potoczkach leśnych, żeby im zrobić rozlewiska. Zwłaszcza w okresie godowym.
Ten na górze jakiś popromienny, albo z planety Melmac
Żaba moczarowa, Rana arvalis (Nilsson, 1842) występuje w większej części Euroazji w krajach o klimacie umiarkowanym i chłodnym. W Europie nie spotyka się jej na północy Skandynawii, na Wyspach Brytyjskich oraz w Hiszpanii, Portugalii, Włoszech, Grecji, Szwajcarii. Wschodnia granica zasięgu występowania dochodzi aż do Chin, gdzie uważa się R. arvalis za gatunek zagrożony wyginięciem.
Żaba moczarowa dorasta do 5-6 centymetrów długości, pojedyńcze osobniki wyjątkowo nawet do 7,5 cm. Podobnym gatunkiem, z którym łatwo ją pomylić, jest żaba trawna (Rana temporaria), jednak R. arvalis ma bardziej ostro zakończony pysk. Samce są podobnej wielkości, co samice i podobnie ubarwione na kolor szarobrązowy z ciemniejszymi plamami - z wyjątkiem okresu godowego (marzec-kwiecień), kiedy przybierają intensywnie niebieski kolor, a na ich łapach pojawiają się modzele godowe.
W okresie rozrodczym żaby wędrują do niewielkich, płytkich zbiorników, takich jak większe kałuże, czy zalane wiosennymi roztopami łąki, gdzie woda szybko się nagrzewa od słońca. Samica składa 2-4 tys. jajeczek w postaci unoszących się pod powierzchnią wody kul skrzeku. Kijanki wylęgają się po około 2-3 tygodniach, a w połowie czerwca następuje pierwsza migracja nowego pokolenia na letnie stanowiska.
Na przełomie października i listopada żaby - w tym moczarowa - zapadają w sen zimowy, zagrzebując się w miejscach osłoniętych przed nadmiernym zimnem, w norkach wygrzebanych w ziemi, pod korzeniami drzew, w ściółce. Budzą się dopiero tuż przed kolejnym sezonem godowym.
Żaba moczarowa jest gatunkiem objętym ścisłą ochroną gatunkową. Jest wpisana do Czerwonej Księgi gatunków zagrożonych, oraz wymieniona w Dodatku II Konwencji Berneńskiej, a także w Załączniku IV do Dyrektywy Siedliskowej UE.