stół

Ładny kadr.

Kojarzy mi się z wszystkimi koloniami, zielonymi szkołami sanatoriami w jakich byłem, gdzie deską ratunku od umierania z nudów były zawody w pingla.
I aż się łezka kręci w oku, ile to się chodziło za opiekunem wręcz błagając o to by pozwolili zagrać. A po 21 już nie było wolno. I jak się zgodzili to jaka euforia była!