Cierpienie

To jest dokument czasów. I takim to zdjęcie odbieram.

Wspaniała rodzina.
Dzięki za to, że zdecydowałeś się to zdjęcie pokazać.

śmierć jest częścią życia

A jakie to lata?

z tego co widzę na tablicy 58r?
Zdjecia bardzo poruszające - jedne z tych jakich nie dałbym rady zrobić.

Dziwne to zdjęcie dla mnie. Pasuje mi do niego tylko tylko ta starsza pani.
Pozostałe osoby jakby z innego kadru, np z chrztu albo komunii świętej.

januszM napisał(a): Dziwne to zdjęcie dla mnie. Pasuje mi do niego tylko tylko ta starsza pani. Pozostałe osoby jakby z innego kadru, np z chrztu albo komunii świętej.

Ja tak patrze i myśle sobie.. że Ci młodzi rodzice.. (w koncu to 1954) to im śmierć podczas wojny spowszedniała..a starsza pani __ jej ten szacunek do śmierci jednak został.. __może źle myślę...

januszM napisał(a): Dziwne to zdjęcie dla mnie. Pasuje mi do niego tylko tylko ta starsza pani. Pozostałe osoby jakby z innego kadru, np z chrztu albo komunii świętej.

W rodzinnym albumie, a raczej w pudle mojej mamy zdjęcie to leży od lat 50 - tych. Widziałem je już setki razy. Zawsze zastanawiała mnie mina tego męszczyzny (to ktoś z moich dawnych kuzynów). Taki jakby uśmiech. Ale doszedłem do wniosku, że to grymas niewyobrażalnego cierpienia.

Bardzo przygnębiające... Ja nie miałbym siły podnieść aparatu do oka...

Świetne zdjęcie, dzięki za wstawienie ... ostatnio śmignąłem jakąś książkę poświęconą chłopskiej fotografii. W tamtych czasach takie zdjęcia wykonywano bardzo często, a paradoksalnie rzadko się je dziś widzi. Ciekawostka.

bolas napisał(a): Świetne zdjęcie, dzięki za wstawienie ... ostatnio śmignąłem jakąś książkę poświęconą chłopskiej fotografii. W tamtych czasach takie zdjęcia wykonywano bardzo często, a paradoksalnie rzadko się je dziś widzi. Ciekawostka.

Święte słowa. Ludzie wstydzą się śmierci.

Podobne zdjęcia są w albumie Augustisa tyle że sprzed wojny. Obecnie się takich raczej nie robi.

Hmm, to fakt, w dzisiejszym świecie śmierć jest tematem tabu, hmm widać nie pasuje do lansowanej rzeczywistości, gdzie wszyscy MUSZĄ byś młodzi, ładni, bogaci i koniecznie szczupli. Moim zdaniem nic co od tego wzorca odstaje nie ma prawa istnienia. Więc np grubsi ludzie powinni całe życie siedziec w piwnicy, bo odstają. W takiej rzeczywistośći nie ma miejsca na śmierć, czy jej fotografowanie.
To oczywiście tylko moja opinia na podstawie dwóch dekad obserwacji...

z podobnych pobudek postanowiłem, zamyśliłem i przygotowałem cykl pt: "ta dręcząca, smutna myśl...". teraz całość, już oprawiona czeka na publiczną prezentację, której termin już ustalony.
a ja (jak to mi przepowiedziała AnnaP) odchorowałem ten cykl...

no cóż drogi dżonsonie, nie da się obcować ze śmiercią i wyjść z tego bez szwanku

Kiedy i gdzie?
e: Tomka (mogę?) pytam.

tutaj...

E nie, ja pytam o miejsce i termin wystawy.
Pamiętam, co pisałam.

napiszę wszystko w swoim czasie
tymczasem powiem tylko, że termin ustaliłem z zapasem, jako że zorgowny jestem, na marzec 2011

"Szczyt" robienia tych zdjęć to okres od lat 30-tych do końca 50-tych. Głównie na wsiach zakorzeniony, niegdyś na zdjęciu utrwalano najważniejsze chwile - chrzest, wesele, czasem jakieś rodzinne zdjęcie a atelier no i właśnie śmierć. Spojrzę w kniżkę, tam są świetne serie zdjęć z jakichś wiosek na południu Polski. Całe serie pogrzebowych zdjęć, rodziny zwykle pozują odświętnie ubrane przy otwartej trumnie ze zmarłym. Często w tle jest jeszcze dom rodzinny. Bardzo ciekawy temat, a wraz z populryzacją i większą dostępnością fotografii temat ten jakoś wymarł i rzadko widać później tego typu zdjęcia.