CiR...

brakuje takiej wymiany intelektualnej o wielkich walorach poznawczych, coś co przyciągało do AT.. i chciało się tutaj wchodzić i nie tyle oglądać.. co czytać, poznawać. Teraz tu rządzą trolle. Szkoda

umarł, ale dobrze udokumentował swoje życie(najlepiej jak potrafił)...R.I.P...

Dziś przed południem zmarł Roman Opałka.

R.I.P.

Super .

nie przypuszczałem, że ktoś jeszcze czyta takie "nienormalne" książki...Mam za sobą Arnheima i narazie na nim się zatrzymam... Dziękuję wszystkim za opinie...nie sądziłem, że się spodoba...pozdrawiam...

Podawałem wielokrotnie. Możesz zacząć od nr 1: Rudolf Arnheim - Sztuka i percepcja wzrokowa albo od 25 Chociaż, tak naprawdę, powinno się zaczynać od Szumana.

Czarku, nie mogę powiedzieć, żeby typografia mnie zajmowała, no, może po prostu nie bardziej niż sto innych bardzo ciekawych rzeczy na tym świecie. Chętniej poczytałbym za to jakąś książkę o tym, jak historycznie kształtowała się percepcja wizualna człowieka lub też jak świadomie była ona kształtowana. Przy czym mam tu na myśli przede wszystkim percepcję formy, bo na kolory to jestem ślepy jak szewc w babie lato.

Jeszcze wracając do Rheinhardta, to są rzeczy, które mnie teraz najbardziej interesują: Gerd Hasler i Agata Madejska, zwłaszcza ich rozmaite monochromy. Kopara mi opada na takie fotograficzne dictum.

Fajne

Nie wiem czy idziesz po omacku, czy też masz azymut,
ale nie zbaczaj z drogi. Czekam na następne.
Klaszczę paszczowo.

Hm, zadajesz kuńkretne pytania, więc oczekujesz kuńkretnych odpowiedzi. Nie mam nic o Tschicholdzie i nawet nie wiem co polecić. Natomiast, jakbyś powiedział ogólnie, do czego Ci to potrzebne, czego oczekujesz, to może powiedziałbym coś innego

Dobra, już go mam.
A masz coś do czytania o Tschicholdzie i kanonie Van de Graafa? Jezu, jakie to są boskie rzeczy! Ja chcę do średniowiecza!

Linek działa, tylko Kuń Mendant znów coś ulepszył i linkuję się w ten sposób:
http://www.aparaty.tradycyjne.net/The%20quick%20brown%20fox%20jumps%20over%20the%20lazy%20dog

zamiast:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_quick_brown_fox_jumps_over_the_lazy_dog

fajne jest

Czarku, brawo! Twój drugi linek nie działa, ale wyguglałem sam, że to tzw. pangram.
W tej sytuacji mamy tu cały alfabet. Zaaajeeebiste!

PS: Ach... i dla takich chwil człowiek pozostaje na AT!

Tschichold.

The quick brown fox jumps over the lazy dog.

PS Hehe, przydało się ukończenie typografii na UKSW

No tak, Czarku, trudno znaleźć dużo więcej niż to. Mam kłopot z jedną literą:


tychichold

elementare typographie, 1925

komunikat

der sturm berlin

the (?)uicy brown for jumps over the lazy dog

a tool for communication

persoonlijke


Zresztą porównanie do Derridy jest w tym kontekście tak samo trafione, jak w przypadku jakiegokolwiek innego alfabetu. Pojedyncza litera po prostu wyzbyta jest znaczenia, niezależnie od języka i kroju pisma.

Również mówienie o ksenotypie jest względne. Trzeba pamiętać, że jedynie nasz nawyk sprawia, że coś jest czytelne lub nie (o czym zresztą Strzemiński mówił).

Ale to wszystko nie zmienia faktu, że są to bardzo ciekawe sprawy.

To czytałeś?

W o­pu­bli­kowa­nej w 1969 roku książ­ce Her­ber­ta Spen­cera Pio­ne­ers of Mo­dern Ty­po­gra­phy od­na­leźć można sze­reg na­zwisk pol­skich twór­ców a­wan­gar­do­wych, jak Hen­ryk Ber­lewi, Wła­dy­sław Strze­miń­ski, Mie­czy­sław Sz­czu­ka, czy Te­resa Żar­no­wer. Roni pol­ski kon­struk­ty­wizm. Do najbar­dziej zna­nych pism z tego nurtu na­le­ży kse­no­typ Włady­sława Strze­miń­skiego Ko­mu­ni­kat z roku 1930, wie­lo­krot­nie przy­wo­ływa­ny w róż­nych mię­dzy­na­ro­dowych o­pra­cowaniach. Ellen Lup­ton i Ab­bott Mil­ler za­li­czali go w De­sign Wri­ting Re­search do "ta­kich pism a­wan­gar­do­wych, któ­rych cechy for­mal­ne do­mi­nu­ją nad in­dy­widu­al­nymi ce­cha­mi po­szcze­gól­nych liter, skła­niając nas do zwró­ce­nia uwagi na cały sys­tem – od­ręb­ne ksz­tał­ty zna­ków w pi­śmie Strze­miń­skiego wy­da­ją się nie do rozszy­frowa­nia poza sys­temem. Takie pisma są ty­po­gra­ficz­ną a­nalo­gią do po­szu­ki­wań w struk­tura­li­stycz­nej fi­lo­zofii i ję­zy­ko­znaw­stwie, jak pisał Der­ri­da: «formy lub funkcji zor­ga­ni­zowanych we­dług we­wnętrz­nych pra­wi­deł któ­rych e­lemen­ty mają zna­cze­nie tylko w sys­temie ko­re­la­cji lub przeciwdzia­łania»".

Kse­no­typ – klasa pisma ła­ciń­skie­go (obok an­tykw, pism go­tyc­kich i pi­sa­nek). Znaki pisma by­wa­ją w nich zre­du­ko­wa­ne do gra­nic czy­tel­no­ści lub po­zba­wione pod­sta­wowych elemen­tów kon­struk­cji. Do tej klasy na­le­żą pisma eks­pery­men­tal­ne, dirty faces, pisma stwo­rzone na mo­de­lach trój­wy­mia­ro­wych itp.

I to jeszcze

I próbka kroju pisma:

Bo Strzemiński jest w necie praktycznie nieobecny. Chciałem ostatnio znaleźć jego alfabet, ale w całości chyba trudno. A szkoda, bo to arcydziełko.

Minimalistyczne, świetne. Gratulacje!