Dziwne pytanie. Policji na razie nie ma, która zabraniałaby Ci kadrować do określonego formatu.

Wstęp do wątpienia

Ponieważ jestem zwolennikiem wykorzystania całej klatki, staram się nie ciąć, a jeśli już, to do formatu (proporcji) "macierzystego". Oczywiście, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ciąć, jak pasuje. Pod powiększalnikiem zdarza mi się "zacieśniać" kadr, dla uzyskania innego efektu, czy ciasnego portretu. Kiedy sporo fotografowałem cyfrą, przekadrowywałem nieraz oryginały do jednego z trzech "średnich" formatów, czyli 6x4.5, 6x6 i 6x7 (ot, taka fanaberia). Pewnie podświadomie rychtowałem oczy pod MF i LF ; ).
Dodam, że dla mnie najważniejsze jest ułożenie kadru na matówce, więc priorytetem jest obraz przed naciśnięciem. Późniejsze przekadrowywanie to ew. szukanie "innego spojrzenia".

Post był edytowany 2013-12-04 20:52:09

Jasne, że do więzienia nie wsadzają, ale tak jak istnieje złoty podział tak i ustalone proporcje. Oczywiście każde świadome niezastosowanie się do reguł jest poprawne, więc chyba i kadrowanie
No i odpowiedziałem sobie na własne pytanie

Jasna sprawa, że każde ucięcie zdjęcia zmniejsza jego rozdzielczość więc oby jak najmniej cięć

Można kadrować jak się chce byle tylko kompozycja była dobra, czyli nie chaotyczna.
Porządek musi być.
Stara szkoła (lata '50-'60) uważała że kwadrat (6x6) jest w ogóle niefortunny co do komponowania obrazu i uważała że takie kadry prawie wcale nie występują, jednocześnie polecała ten format początkującym jako ażeby w spokoju (w ciemni) nauczyli się tworzyć kadry pionowe i poziome. Tak więc wykorzystywanie na siłę całej klatki wsadź między bajki (poza LF gdzie na wykonanie jednej fotografii poświęca się przynajmniej kilkanaście minut ustawień, zerknięć, ect, zanim naciśnie się spust).

Post był edytowany 2013-12-04 20:28:56

Nie bardzo wiem jak chcesz poprawnie zbudować proporcje pomiędzy elementami obrazu, a następnie zaburzyć je poprzez przypadkowe proporcje ramki.

Jeśli powierzchnia ma z góry narzucone proporcje, to wtedy widzisz jaka jest zależność z tym co w środku.

Post był edytowany 2013-12-04 20:32:31

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

Jeśli to do mnie Jarku to przypadkowe proporcje ramki są wykluczone, format obrazu dobieram do tego co jest na obrazie, na zasadzie usuwania niepotrzebnych elementów, często goniąc linie w narożniki, bo tak lubię.
Oczywiście zazwyczaj wychodzą mi formaty ogólnie przyjęte: 1:1, 1:2, 2:3, 4:3, 4:5, 1:3, ect...

Nie, to do autora.

Problem polega na tym, że w obrazie linia prosta może zostać zakłócona przez inne elementy nie będące proste. Więc kadrowanie to w sumie sztuka ważenia. Oglądający ma mieć poczucie równowagi ( chyba że w obrazie chodzi o jakiś szczególny rodzaj napięcia.)

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

No i w pełni się zgadzam, jakby nie było to dogmaty kompozycji obrazu.

Kiedyś to było rozróżnione na trzy główne tematy:
Portret:
Pejzaż
Morze
W odniesieniu do pełnej klatki, to te proporcje wyglądały by tak:
Portret: 35x27
Pejzaż: 35x24
Morze: 35x22

Ale to przy malarstwie.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)