Felieton

Tak.

Facebookowi, ze względu na jego bezwzględną zdolność do podporządkowywania sobie kolejnych dziedzin naszego życia, życzę jak najgorzej.

Widzisz - sam się zdziwiłem reakcji mojego umysłu! Chyba czas się odciąć od szybkich serwisów, obrazkowych wiadomości, skondensowanych, hasłowych informacji, a może zatrułem się facebookiem? 

Jak to przydługi?

Tekst jest faktycznie jednolity, bez obrazków w środku i na kilka stron. Takie teksty były kiedyś normą, nawet w internecie, że o papierze nie wspomnę. Teraz faktycznie sporo się pozmieniało.

Ciekawe spostrzeżenia Jacku, choć muszę przyznać, że gdzieś w okolicy środka felieton mnie trochę znużył - może przydługi? W końcówce odzyskałem wigor. Pewnie nie byłem dziś gotów na taką dawkę twórczości literackiej. Niemniej chylę czoła, zdjęcie też niczego sobie!

Niby panuje wielka epidemia, samochodu nie można zarejestrować po ludzku, dają kilkumiesięczne terminy na wymianę dokumentów. A tu proszę, twórczość literacka w pełnym rozkwicie. Covid-19 nie ma wpływu na płodność artystyczną.

Feljeton co prawda nie fotograficzny, ale ozdobiony zdjęciem zrobionym - a jakże - aparatem analogowym, w dodatku całym z dektury.

"Może wrzucę jakąś pracę zrobioną jednym z nich..."

Też mi się zdaje, że dawno nic nie wrzucałeś ;-)

orły są jak feniks

Postawa godna Dojrzałego Egzystencjonalisty. Wycofuję poprzedni post. Uległem ułudzie.

Mnie wychodzi troszkę inaczej. Kolekcjoner prezentujący Prywatny Indywidualny Zestaw Doborowych Aparatów.

Ja kiedyś niechcący pozowałem do rysunku ślicznej szatynce. Czas Konfrontacji Teatralnych, brałem udział w przedstawieniu otwierającym festiwal. Powaga, emocje, przejęcie. Chcąc dodać sobie animuszu usiadłem na ławce w parku akademickim z puszką piwa (tak jest, to był czas kiedy można to było zrobić legalnie). Po mojej lewej stronie usiadła dziewczyna i coś pisała. Co chwila zerkała na mnie, ale być może to był jedyny dzień w roku kiedy dziewczyny mnie nie interesowały. Skupiałem się na wieczornym występie. Dopiero po dłuższym czasie dotarło do mnie, że ta dziewczyna nie pisze, ale rysuje. Chciałem się nawet przesiąść, żeby nie zasłaniać jej widoku, ale pomyślałem, że skoro dotąd jej nie przeszkadzałem, to jakoś sobie dała radę. W pewnym momencie skończyła rysować i zapytała mnie o godzinę. Odpowiedziałem. Potem złożyła kajety i przemaszerowała przede mną. Wróciła. Podniosła kasztan leżący u moich stóp. I poszła sobie.
A ja nic.

Podstawowy Zestaw Indenyfikacji Wizualnej Młodego Egzystencjalisty? P.Z.I.W.M.E. - nawet fajnie brzmi.

Macho. Ja takiego zaczepiam i proponuję rozmowę przy piwie. Na razie spotkałem dwóch. Jeden był z żoną i bał się oddalić a drugi za bardzo był zajęty fotografowaniem okolic starej ul. Wyścigowej i browaru na ul. Kunickiego. Wtedy nie wiedziałem o istnieniu tego forum. Może chłopisko ujawni się teraz? Wycieczka była organizowana przez lubelską edycję GW. Zdaje się byliśmy wcześniej w drożdżowni a potem poszliśmy na południe. Skleroza zaczyna mi dokuczać.

Jasia jak zenit, jak pigułka gwałtu. Bardzo specyficzny macie Panowie sposób wyrażania uznania, bardzo specyficzny.

Wiele lat temu stałem na przejściu dla pieszych z zenitem na szyi. Miałem czarne spodnie, czarny golf i długi czarny płaszcz. Po przeciwnej stronie ulicy stał człowiek z aparatem. Na mój widok poderwał go do oka. Wtenczas sprawiło mi to przyjemność i zapozowałem jak gdyby nigdy nic, teraz żałuję, że go potem nie zaczepiłem.

Zenitem Panie trzeba umieć pstryknąć. Yashica nie wymaga żadnej umiejętności, robi to za Ciebie. Odpowiednik pigułki gwałtu. Mam co prawda gorszy aparat, czas tylko 1/1000sek. Yashica FXD za 70zł i obiektyw RMC Tokina Close Focusing Zoom 35-105mm 1:3,5 za kilka piw oto ten zestaw Z Zenitem na ulicy wyglądam na twardziela, z tym drugim niepoważnie. Zenit jest rozpoznawalny w szerokich kręgach społecznych i wielu grupach wiekowych, Yashica nie. Lubię jak patrzą na mnie z lubością dziewczyny i panie gdy przechadzam się z Zenitem po deptaku. Yashica wiadomo, wziął chłopisko z domu korpus z obiektywem by zadawać szyku.

W sprawnym aparacie widać przedmiot fotografowany a nie jego 60%. Ot tyle. Druciane ramki mogli dawać do kadrowania, bo ten "wizjer" to chyba do nastawiania ostrości jest. Pewności nie mam, bo mam tyle nieostrych zdjęć z Zenita, że ho ho. Trzeba by konstruktora zapytać, Wiaczesława Wiaczesłowicza Zenitowa.

A czym Marian rózni się niezepsutość od sprawności.
Słowotwórczość i nowomowa tego nie załatwia.
A moje Zenity są całkowicie sprawne.
Może wrzucę jakąś pracę zrobioną jednym z nich...

Mam jednego zenita. Przez  30 lat niezawodny bo nieużywany 

Celownik ramkowy jak dorobisz to będą sprawne, są ułomne. Są niezepsute, do sprawności im daleko.