dziwactwa

Jest coś ważniejszego, niż poprawność kompozycji i uległość tzw. mocnym punktom razem wzięte. To coś Roland Barthes nazwał "punctum", a więc coś, co mnie uderza w zdjęciu, co nie pozwala o nim zapomnieć, co rozdrapuje ranę i sprawia, że zdjęcie staje się dla mnie ważne, nawet, jeżeli jest technicznie nieudane lub skomponowane wbrew wszelkim znanym mi regułom.

Wstęp do wątpienia

chyba mijasz się z założeniem tych obrazów.. jeśli można tak ująć.. temat główny pokazany jest we właściwy (cokolwiek to znaczy) sposób..


co do tematu tego wątku.. i sposobu portretowania jaki lansuje yoonson.. nie ważne kto takie portrety robi.. dla mnie to kuriozum. z pewnością jest to jakaś forma poszukiwania, próba innego pokazania człowieka.. jednak trąci mi to desperacją, chęcią zaistnienia czymś ekstrawaganckim ..

zdecydowanie bardziej trafia we mnie sposób portretowania jaki kiedyś uprawiała Zofia Niesiorowska gdzie liczyło się światło "wyciągające ducha modela" przyjemna miękkość obrazu, nadająca portretowanej postaci nimbu ulotności..



fot Z. Niesiorowska




nie trafiają do mnie dziwactwa, anatomiczne pokazywanie twarzy modeli.. można tylko czekać, gdy dożyjemy trendu.. że dobrym portretem będzie zdjęcie ucha..

tak "se" subiektywnie myśląc..pozdrawiam serdecznie

Normalny kadr, w ogóle kadr nie może być dziwny.
Może być natomiast źle wypełniony, nie współgrający z tematem obrazu, niekonsekwentny, może być też tchórzliwy.
Ważne aby wiedzieć po co się to robi.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

Witam,
to żadna nowość! Takie rzeczy robił bardzo dawno ED. Tylko On wtedy wiedział co robi!
Tak jak mówisz był Pierwszy!
LH

... daj, a będzie Ci dane ...

K!

97!