dziwactwa

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

Parę lat temu, też popełniłem pół-autoportret.

"Fotografia jest jak seks. Jak nie ma uczucia, to nawet najlepsza technika nie pomoże".

te zdjęcie jest połączeniem tych rzeczy, jakie lubię:
- duży (naprawdę duży) format,
- rolleifex,
- dziwaczne cięcia w portretach,
- fotografowanie detali,
- dziobanie w ciemni, żeby to poskładać w całość...

jeśli się nie zniechęcę i jeśli mi z jakiegoś powodu nie przejdzie - to właśnie wyznaczyłem sobie nową ścieżkę, myślę.

swoją drogą - dzięki Koki.

Dobrze czynisz, prawdziwy analogowiec nie pisze postów, tylko najpierw pisze/stuka na maszynie a potem skanuje.

yoonson napisał(a):

Swoją drogą najlepsze Twoje zdjęcie, jakie do tej pory zobaczyłem, ale zaraz ktoś i tak napisze, że

taxus napisał(a):jest ono fatalne.A jeżeli tak kadruje świadomie rasowy fotograf, to tylko z tego powodu należy określać kadrowanie jako "dziwaczne"? Moim zdaniem takie kadrowanie jest tak samo fatalne.Renoma fotografa niczego nie zmienia.

Post był edytowany 2012-11-01 00:18:00

http://symbolicinteraction.wordpress.com

Ale to zaleta.
Wesół był.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

za dużo wypił

A kiedy biskup ;>

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

napisałbym parę zdań, ale przeszedłem na nadawanie analogowe

Post był edytowany 2012-10-31 22:23:34

Trochę się wgapiam, żeby skumać.
Teraz dopiero przeczytałem podpis pod zdjęciem. Bracia i siostry.
Brat rzuca cień?

Jakby nie było, dla mnie takie kadry to dziwactwo

Post był edytowany 2012-10-31 21:43:45

Zastanawiam się jedynie nad proporcjami.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

somsiatka

Może i dziwactwo, ale mnie się podobuje!

od długiego czasu pracuję w głowie nad cyklem portretów.
kilkanaście dni temu przyszła do mnie taka właśnie myśl...
dziwaczna.
dziś odciąłem ją z szyby jako namacalny fragment rzeczywistości, choć to tylko arkusz papieru - dla mnie to dużo...

Wszystkich nas to czeka. Skóra jak pięta słonia.
Przeczytałem tytuł wątku i zgadzam się z tytułem

Hohoho. Głośny gwar i szum sprzeczków
Ja bym sobie odpuścił wszystkie pro i contra. Kadrowanie to środek wiodący do celu. Podobnie jak oświetlenie/zacienienie, ułożenie rąk, szeroki uśmiech, wilczy wzrok i setki innych ŚRODKÓW wyrazu, "umajających" nam portretowany obiekt. Czym różni się cięcie boczne od cięcia górnego? Dlaczego raz twarz (czasem nawet niecała), raz plan amerykański? Czemu dziś czarno/biało, choć wczoraj kolorowo? Fotograf-portrecista musi coś o portretowanym wiedzieć, musi mieć do niego jakiś stosunek, umieszczać swego Modela w jakimś układzie odniesienia. W dobrym portrecie tyleż jest z Modela, co i z fotografującego.
Nawiasem mówiąc też taki połówkowy portret kiedyś popełniłem... Nie uważam go za swoje najgorsze zdjęcie

Jeśli Bóg jest wszechmogący to czy może stworzyć taki kamień, którego nie będzie mógł podnieść?

Dlatego słucham gorliwie, słucham tego szarlatana Woltera, gloryfikującego mały rozumek, ot, w sam raz wystarczający, żeby uprawiać swój ogródek i nie troszczyć się o to, co za płotem.

Wstęp do wątpienia

A kiedy wreszcie nadejdzie
ta chwila oczekiwana,
że staniesz wysoko na szczycie,
wielka radość...
Lecz to,co ujrzysz,
twym całym światem zakołysze.
Bo obok twojej,tej naj...
Są inne góry,jeszcze wyższe

trawa zawsze jest bardziej zielona po drugiej stronie góry..

jzl napisał(a): Tomku, masz całkowitą rację. 'Prawdziwe życie jest gdzie indziej'... Duchowa ojczyzna (jakkolwiek brzmi to górnolotnie) zawsze jest nie tam, gdzie my. Co do mnie, to już się pogodziłem z tym, że jestem skazany na bycie nie tam, gdzie powinienem, na robienie nie tego, co należy, na bycie nie tym, kim chcę być. I nie dlatego, że brak mi sił, by sięgać po to, czego się pragnie (jak wmawiają różni hochsztaplerzy), lecz że taka jest duchowa kondycja człowieka. Niestety, brak mi sił, by znieść to z klasą. A mógłbym, gdybym się bardziej o to starał.

Tomku, masz całkowitą rację. "Prawdziwe życie jest gdzie indziej"... Duchowa ojczyzna (jakkolwiek brzmi to górnolotnie) zawsze jest nie tam, gdzie my.

Co do mnie, to już się pogodziłem z tym, że jestem skazany na bycie nie tam, gdzie powinienem, na robienie nie tego, co należy, na bycie nie tym, kim chcę być.

I nie dlatego, że brak mi sił, by sięgać po to, czego się pragnie (jak wmawiają różni hochsztaplerzy), lecz że taka jest duchowa kondycja człowieka.

Niestety, brak mi sił, by znieść to z klasą. A mógłbym, gdybym się bardziej o to starał.

Wstęp do wątpienia