Ponieważ światłomierz jest skierowany w stronę motywu, tak jak obiektyw, toteż mierzy światło odbite od motywu zdjęcia w kierunku aparatu. Światłomierze zewnętrzne maja mozliwość pomiaru światła padającego. Wtedy staje się przy obiekcie zdjęcia i mierzy światło. W tym wypadku na element światłoczuły zakłada się mleczną szybkę, czyli dyfuzor. Światłomierze wewnętrzne w aparatach są skalibrowane do pomiaru światła odbitego. Innymi słowy, kadrujesz, mierzysz to co widziisz w celowniku, a po dokonaniu nastaw, stzrelasz fotkę. I już...

Post był edytowany 2009-11-25 22:46:58

wszytsko sie zgadza tylko nasówa sie problem-naświetlałem dzisiaj klatkę w ciemności była to mała rzeczka i rosnące obok drzewo( w skrócie) pierwsze foto zrobiłem na 64 s (wedłóg wskazan swiatłomierza) w całkowitej ciemności, następnie kadr a dokładniej samo drzewo oświetliłem swiatłami pozycyjnymi samochodu -pomiar pokazał tez 64s przy f11 iso 3200 -dokładnie ten sam co wczesniej w całkowitej ciemności-dodam że drzewo znajdowało sie ok 5-8 m od aparatu..jak to interpretowac?skoro światłomierz mierzy odbite światło to czemu nie ma różnicy miedzy ciemnoscia a swiatłami rzuconymi na kadr??????????

http://64asa.wordpress.com/

Ruszyłeś poważny problem. Otoż to o czym pisałem wczesniej sprawdza się w typowych warunkach i czasach z ręki. Sprawa komplikuje się kiedy robisz czasami powyżej 2 s lub krótszym niż 1/1000 s. Poza tymi granicami, liniowość naświetlania filmu jak i czułości światłomierza ulega zachwianiu. Prawda jest taka, że bardzo długie czasy robi sie metodą prób i błędów.