Musze oddac Czarkowi sprawiedliwosc, ze jako jedyny ze znanych mi zrodel zdobyl sie na probe argumentacji, po co komu w ogole kalibracja negatywu. Adams pisze zdaje sie po prostu, ze lubi, kiedy negatyw dobrze wywolany, bo... no bo po prostu lubi. I dodaje, ze dzieki temu mozna oszczedzic sobie trudu pracy w ciemni. Moze. Ale raczej watpie, zeby ten zysk czasu mial wyrownac trud procesu kalibracji i w ogole uzasadnic caly system strefowy.

Stad argument Czarka jest dla mnie duzo bardziej interesujacy. A jaki to argument? Ano taki:

"Przez prawidłowo wywołany rozumiem taki negatyw, który kopiowany na gradacji 2 (specjalnej) lub czasem 3 (normalnej), daje na papierze rozróżnialne strefy od I do VIII. (...) Dlaczego gradacja specjalna? Bo wtedy papier najlepiej pracuje, ma głębokie, aksamitne i pełne szczegółów czernie oraz najładniejsze przejścia tonalne."

Skoro Czarek tak mowi, to najprawdopodobniej tak wlasnie jest. Jednak wrodzona upierdliwosc kazala mi zatrzymac sie nad tym pasazem. Uslyszalem albowiem zlosliwy podszept co rusz przywolywanego na AT ducha Michaela Kenny, ktory przypominal, ze ow slynny fotograf od wywolywania negatywow wrecz... stroni. Tak przynajmniej sam twierdzi w ktoryms z wywiadow. Skupia sie za to na misternej pracy w ciemni, ktorej jest - jak sie powszechnie uwaza - mistrzem.

I teraz tak. Bardzo nie sadze, zeby kazdy negatyw Kenny (uzywam go tu jako przykladu z najwyzszej polki) mogl byc - calkiem przypadkiem - kopiowany wlasnie na papierze o gradacji 2 lub 3. Uwazam tak wlasnie z powodu (stosunkowo, rzecz jasna!) niewielkiego przywiazywania wagi do wywolywania, deklarowanego przez fotografa. W tej sytuacji nalezy przypuszczac, ze nie tylko gradacja papieru 2 lub 3 gwarantuje najdoskonalsze oddanie tonow. Jesli to prawda, to co ja mam o tym wszystkim sadzic? No co?!