Rozdzial I

przczytałem połowę... podobie jak Mariusz "padam na ryj" - dokonczę jutro...

fajnie się zaczyna i zatrzymuje uwagę - znaczy chce sięczytać dalej...
sam jestem w fazie pisania powieści, więc wiem jakie to ciężkie.
tak czy inaczej - lekkie masz pióro.
zadroszczę, bo ja się dość mocno zakopuję w wewnętrzych obrazach, w pokładach drzemiącej w każdym depesji... ech.

Cala przyjemnosc - mam nadzieje - po mojej strone.

DZIWNE - CZESC ZDJEC PRZYPADKIEM ZROBILEM APARATAMI TRADYCYJNYMI

NOWOSCI NA FACEBOOKU

A możesz zaczekać z opinią do jutra? Bo padam na ryj, więc tylko zajrzałem ...

Niemedialnie

... Nie wiem dokladnie co dalej. Mialo byc o tym co chcialbym zobaczyc. Stworzyc jakiegos bohatera, ktoremu moglbym pozazdroscic przezyc. I ogolnie nudy o zyciu.
Tyle, ze po przeczytaniu coniektorych opinii - nie na tym forum, gdzies indziej - stracilem ochote na kontynuowanie. Nie wyczulem, ze taka historyjka moze byc komus potrzebna.

DZIWNE - CZESC ZDJEC PRZYPADKIEM ZROBILEM APARATAMI TRADYCYJNYMI

NOWOSCI NA FACEBOOKU

Cytat z profilu autora:

"...Rozmyślanie nad sensem życia i walka z demonami. Szukanie ciekawych ludzi, z którymi da się pogadać i pomilczeć."

Jak dla mnie, to w Rozdziale I pisałeś właśnie o tym. Do mnie trafia,
bo wydaje mi się, że fotograficzna otoczka jest tylko nośnikiem głównej treści. Tekst wydaje się być dość osobisty, jakbyś pisał o własnych rozterkach. Dobrze czuję?

Poza tym podoba mi się. Nie wyczuwam w tym "drewna" - nie wszystko musi być ultra lekkie. Prawdę mówiąc w Twoim pisaniu nie czuję zbyt dużej ciężkości.

Co dalej?

Post był edytowany 2009-10-13 22:40:54

FED - niemiecka precyzja, radziecki temperament!

... bo widzisz Grisza, to zależy, co komu w duszy gra.

FED - niemiecka precyzja, radziecki temperament!

Z jednej strony się ciekawie zapowiada, z drugiej styl mnie irytuje, monologi wewnętrzne bohatera mnie nużą i o ile w jednym rozdziale to jeszcze daje radę to na dłuższą metę może zabić... I tu mam dylemat czy nie lepiej by było zrobić z tego pomysłu na fabułę, zapis tego co się dzieje w głowie fotografa tylko co jakiś czas przerywając obiektywną narracją w 3 osobie wydarzeń dziejących się wokół i całość w taki miejski streetowy fotograficzny rytm wtłoczyć. To zupełnie luźna uwaga na zasadzie co by było gdyby, bo domyślam się, że pomysł już masz a nam dajesz próbkę, żeby sprawdzić czy pomysł trafia do czytelnika.

.

Post był edytowany 2009-10-13 22:42:14

Witam,
całkiem dobrze czytało się ten "Rozdział I".
Pozdrawiam i czekam na następne .