Domicelė Tarabildienė (1912-1985) – graficzka, ilustratorka, rzeźbiarka.
W latach 1929-1935 D. Tarabildienė studiowała rzeźbę i grafikę w Szkole Artystycznej w Kownie. Studia ukończyła z rekomendacją kontynuowania ich za granicą. Młoda artystka nie dysponowała pracownią rzeźbiarską, poświęciła się zatem grafice.
Od roku 1929 D. Tarabildienė ilustrowała książki dla wydawnictw na Litwie, w Rydze (Łotwa), Tallinie (Estonia), Kijowie (Ukraina) oraz Moskwie (Rosja). Latem 1932 roku wraz ze swym profesorem Jonasem Mackevičiusem oraz kolegami ze studiów Adolfiną Navickaitė i Vytautasem Palaimasummerem dekorowała katedrę w Poniewieżu. Później zaprojektowała dywan do jej prezbiterium.
Brała udział w licznych konkursach i wystawach m.in. na plakat Aeroklubu Litewskiego (w1932 roku), a w roku 1933 (razem z mężem Petrasem Tarabildą) w konkursie na znaczek pocztowy upamiętniający lotników Dariusa oraz Girėnasa i uzyskała w nich I nagrody. W roku 1937 D. Tarabildienė została wraz z mężem nagrodzona złotym medalem za ilustracje książkowe na Wystawie Światowej w Paryżu, a jej etnograficzną kompozycję marionetek „Wesele“ wyróżniono Nagrodą Honorową. W następnym roku uzyskała za nią złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Rzemiosła Artystycznego w Berlinie. W roku 1937 Rada Edukacji Litwy przyznała D. Tarabildienė stypendium na podróże studialne. Przez trzy lata studiowała rzeźbę w Ecole Superieur Des Arts Decoratif w Paryżu. Odwiedziła wówczas Południową Francje (Niecea), Szwajcarię i Włochy (Rzym, Neapol, Kapri). Po rozpoczęciu II Wojny Światowej D. Tarabildienė powróciła na Litwę.

Dotychczas fotograficzny dorobek artystki krytycy oceniali jako hobby niezwiązane bezpośrednio z jej artystyczną ewolucją i nie poświęcano mu wiele uwagi. Teraz jednak fotogramy D. Tarabildienė na nowo wzbudziły zainteresowanie krytyków sztuki.

Prace artystki świadczą o różnorodności kulturalnej Litwy okresu międzywojennego, XIX wiecznego dziedzictwa zmieszanego z nowinkami z XX wieku, elementów życia wiejskiego i miejskiego, swoistej ekspresji kształtującej się pod wpływem kultury masowej. Zarówno bezpośrednio jak i pośrednio odzwierciedlają także zmianę społecznego statusu kobiet.

Wystawa ta, na którą składa się 54 fotogramów z lat 1930-1941, rozszerza obraz litewskiej kultury artystycznej okresu międzywojennego, ujawnia nieznane fakty z historii fotografii i sztuki na Litwie, skłania do nowych refleksji nad problemem jej modernizacji jako niepodległego kraju, oraz dostarcza dodatkowe argumenty do rozważań na temat westernizacji mentalności pokolenia dorosłego w tych latach niepodległości. Ekspozycja podzielona będzie na kilka grup tematycznych. Pierwsza to prace, które ukazują zainteresowanie artystki możliwościami wyrazu artystycznego, jakie oferuje fotografia. Grupa druga to cykl autoportretów, natomiast grupę trzecią stanowią fotografie dokumentalne z licznych podróży artystki min. do Włoch i do południowej Francji.








Wystawę można oglądać od 2 sierpnia do 25 sierpnia 2007r (poza poniedziałkami i niedzielami) w godzinach od 10:00 do 18:00 w Dolnośląskim Centrum Fotografi (Domek Romański) przy pl Nankiera 8 we Wrocławiu.

Post był edytowany 2007-07-29 13:57:46